Φαρμακευτική θεραπεία

Η θεραπεία της νόσου του Alzheimer είναι συμπτωματική. Αυτό σημαίνει πως δεν μπορούμε ακόμη να σταματήσουμε την πορεία της νόσου, αλλά μπορούμε να επιβραδύνουμε την εξέλιξη της νόσου, μειώνοντας την ένταση των συμπτωμάτων της.

Στη φαρμακευτική θεραπεία της άνοιας χρησιμοποιούνται:

α) Οι Αναστολείς της χολινεστεράσης: πρόκειται για την πρώτη κατηγορία φαρμάκων που έλαβε ένδειξη για την αντιμετώπιση της νόσου του Alzheimer.

Οι αναστολείς της χολινεστεράσης είναι: η δονεπεζίλη, η ριβαστιγμίνη και η γκαλανταμίνη. Το όφελος από την χορήγηση των αναστολέων δεν περιορίζεται στη μνήμη, αλλά φαίνεται πως επεκτείνεται στη συμπεριφορά και τη λειτουργικότητα των ασθενών με άνοια.

β) Η μεμαντίνη είναι ανταγωνιστής των NMDA υποδοχέων (προστατεύει τους νευρώνες από την νευροτοξικότητα του γλουταμινικού) και φαίνεται να έχει παρόμοια αποτελεσματικότητα με τους αναστολείς της χολινεστεράσης, με τους οποίους μπορεί να συγχορηγηθεί.

γ) Τυπικά και άτυπα αντιψυχωτικά: χρησιμοποιούνται συχνά για τον έλεγχο των προβλημάτων συμπεριφοράς στο πλαίσιο της άνοιας, αλλά, κυρίως όσον αφορά τα πρωτα, η χρήση τους πρέπει να περιορίζεται στις πιο σοβαρές περιπτώσεις προβλημάτων συμπεριφοράς.

δ) Αντικαταθλιπτικά: ενώ παλιότερα χρησιμοποιούνταν μόνο σε περιπτώσεις κατάθλιψης στο πλαίσιο της άνοιας, νεότερες μελέτες δείχνουν πως είναι εξίσου αποτελεσματικά με τα αντιψυχωτικά στην αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς στο πλαίσιο της άνοιας.

Μη Φαρμακευτικές Παρεμβάσεις

Σε μια από τις πιο πρόσφατες ανασκοπήσεις πάνω στη θεραπεία των ανοϊκών συνδρόμων οι Saddicha και Pandey (2008) καταλήγουν στο ότι καθώς η φαρμακευτική θεραπεία στην άνοια μειώνει απλά την επιδείνωση της νόσου, η θεραπεία εκλογής στην άνοια είναι ο συνδυασμός της με μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις. Οι μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις στην άνοια δεν αποτελούν απλά συμπληρωματική θεραπεία αλλά είναι θεραπεία εκλογής.

Οι μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις στην άνοια χωρίζονται σε αυτές που απευθύνονται στους ίδιους τους ασθενείς, σε αυτές που απευθύνονται στους φροντιστές των ασθενών ή και τους δύο. Υπάρχουν κάποιες αρχές που πρέπει να εφαρμόζονται προκειμένου οι παρεμβάσεις να έχουν το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτές είναι:

Η καλή εκτίμηση γνωστικής, λειτουργικής και συμπεριφορικής κατάστασης του ασθενούς.
Η εκτίμηση της ψυχολογικής κατάστασης του φροντιστή.
Η λήψη καλού κοινωνικού ιστορικού με έμφαση στα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ασθενούς και περιθάλποντα, καθώς και στη μεταξύ τους σχέση.
Το να τίθενται ρεαλιστικοί στόχοι. Ο θεραπευτής έχει πάντα την πρωτοβουλία. Οι παρεμβάσεις βασίζονται κυρίως στους δικούς του χειρισμούς.
Το να αντιμετωπίζεται ο ασθενής σαν άτομο με προσωπικότητα

Οι μη φαρμακευτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις στην άνοια μπορεί να κατηγοριοποιηθούν σε

  • γνωστικές παρεμβάσεις,
  • εργοθεραπευτικές παρεμβάσεις,
  • μεθόδους αναμνήσεων
  • μουσικοθεραπευτικές και
  • άλλες εξειδικευμένες παρεμβάσεις.

Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες από τις παρεμβάσεις που εφαρμόζονται είναι σύνθετες, υιοθετώντας δύο ή παραπάνω από τις παραπάνω κατηγορίες.